Mizgîn Mele
REŞÊ
Holeke
vedibe, li kêleka rastê mirovek di xew deye, dengê Dîkan
piştî çend kêlîkan, dengê kûçkan û dîsa dengê dîkan tenê, xewar
xwe di nav livînêde di li vîne.
Reşê:
lo lawo Axtî pişta te riziya di vê xewêde] tu têr nabe ji
razanê,derkev rokê bibîn] her cem hevalkî dostekî, wey xwelî
li serê tebe, hevalên te xelk bi hisreta wan in, ez hîn
zarokên wî xwedî dikim, evjî şensê min e .
Axtî:dîsa
bû sibe û te dest bi xwendina nûçeyên kevin kir, nimêja min
li min çû, şevê din xew bi çavê min nebû (serê xwe tenê
ji bin nivînê deraniye û destê xwe bi textre berdaye)
û dawî tu li hundirbî, li dervbî, mirin li pêşya
teye.
Reşê
:ma ne şerme xelk bêjin, kurên Reşê di nav livînade dimrin,
kî di malbata me de, ne di kozik û çiyande, ne di xebat û
lebatande miriye.
Axtî:ev
çil sal, her sibehê tu vê çîrokê ji min re di bêje, ezê jî
carî bikim, ên li ezmana jî bên kuştin, ji dev û çêra xelkê
rizgar nabin, ê ko nizane ji wî werê, ez bi dilê xwe ketime
nivînê.
Reşê:tu
nikare rabe ezê te rakim, wek mêran lingan bide ber xwe,
sipas ji xwedêre tu ne tawiye nebawîye.
Axtî:ezê
herim cem kê.
Reşê:ji
mirovên te bêtir û ji civata pirtir
Axttî
:civakê pişta min şikandiye û bi taybetî mirovên min, çavê
te lêye tu dîsa min bixînî nav dev û diranêd wan.
Reşê:
de tu jî di nav nivînêde bimir, bila xweşya dujminan li me
were.
Axtî:bila
ez miryê nav livîna bim, ne kuştyê cîran û merivan bim.
Reşê:(bidengekî
nizm digrî).
Axtî:(şipya
dibe)ez nikarim nikarim bê karînim, ez windame kî min heye
pişta min bigre. derewa dikin ez ketyê derewê wa me, dema
dinya diya herkesîbû mêrê te keda bavê xwe bi ser hevde
nanî, ev barê bê îman, ji min re hiştiye, neyarê bav û kalê
min bi beza balefirane
pere û pelê dara li cem wan yekin,
ez ne bileza Kwêsîme] hisreta min pênc perene.
Reşê:her
yek li gorî xwe di xebite û dileze.
Axtî:ya
tu di xwaze ez pê de herim, nekarê malê tenêye.
Reşê:ma
kî min ji te û ciwan pêve heye, çavên min derkevin heger ez
rojên nexwş ji tere dixwazim .
Axtî:min
şaş fam nek dayê, tu barê giran li min dikî, hêza min tine
bi xelkêre têkevim berberî û tolhildanê.
Reşê
:dîwar bibhîzin, wê belav bikin, ko Reşê lawê xwe hînî şer
û pevçûnê dike, ez ne ewqasî bê hest û wijdanim tiştê ku çav
û dilê min ji vê janê girtiye, têra çiya kî dikin bi
derizin.
Axtî:dayê
ez westyame ez têra xwe êşyame, du gavan ez nikarim ji
livînê dûrkevim.
Ciwan:dayê
te karê min kirî?.
Reşê:tê
kengî biçe bavê diya xwe?.
Ciwan:îro,
ez û Cemşîd .
Reşê
: va ciwan wê biçe xwedê bê erê wek îroye, ev deh salê te
çêbûn tu di nav nivînêde te rojekê ev kur hînî dersekê nekir,
te negot ev zimanê diya teye, tu çi dikî ji wan kitêban.
Axtî
:xwezî min tiştek ji van kitêban nizanîba, xwezya min bi
dilê nezana, serê xwe bê xem datînin û pix dikin xewê.
Reşê:ew
helbestên Cigerxwîn û qêrînêd wî, bi dehê caran tu xistiye
dawa xwe, timî digot xwendin, xwendin.
Axtî:lê
yadê bi dehan dîwan, rebenê cegerxwîn belavkirin, bi saxya
xwe mirîbû, ma min nexwend hijdeh sal ji emrê xweyî ciwanî
min da, îro xwendina min perakî bi qul nake, bi serde jî bê
nas nameme, û ne niştecîme.
Reşê:ciwanê
min guh li bavê xwe meke, ev deh salê wî dûrî dinyê ketiye.
Ciwan
:yabo çima te xwe xist bin nivînê, pîrka min tiştekî şaş ne
gotiye.
Axtî:pîrka
te çend gotnê kalkê te ji xwer ezber kirine.
Reşê:ez
diya Gulistanim xewaro heyfa wan kitêbên li pişt serê te,
dema gulê çû pêşmegetî li çayê Cûdî bikra te simbêle xwe
kiribûn wek melhêba pûş û te cênîkê xwe kiribûn mîna
quloçan û te digot; qîza te selameta diyê wê xera bike reşê
.
Ciwan:çilo
pîrê cênîkê wek quloşan ?.
Reşê:(wêneyê
axtî ji dîwar radike)kurê min ew jî metka te ji min re
got simbêlê xwe kirne wek tîpa M yanî Markis û cênîkê xwe
kirine, wek herfa L binere yanî Lenîn.
Ciwan:(bikenekî
bilind)bavê min bi cênîk û simbêlan Markisîzim û
lenînîzim ava dikir.
Reşê:û
niha ez dibêjim rab bi şeriq bi xerib guh bide mala xwe lawê
xw, ji mir dibêje ma ne emê bimrin, wê çi bi lawik bê
xwedakî wî heye, ez ji tere taştê bînim.
Axtî
: ê min ez na bêjim .
Ciwan:ka
rab bibêje, bi xwedê got û bêja pîrka min ji ya serokê
partîk kurd di televizyonê de şevê din di peyivî hevgirtîtir
û zelal tire.
Axtî:
pîrka te çîrokan ji tere dibêje, wilo pîrka min jî çîrok ji
min re digotin.
Reşê:Ciwanê
min bavê te ji qudûm ketiye mirovê ewqas sal ji civatê dûr
be wê çi karibe xwe îdare bike.
Axtî:
ez zanim tê pişta vî lawkî bişkînî, min nikarîbû û nizanîbû
tola xwe bistînim, te tola bavê min û ya bav bavê min davêt
milê min, kurê min: tenê îşê te bi barê te hebe, barê çar
bavan tu nikare rake, incex Ristemê zal, yan şêrê Elî
karibin barê pîrka te hilgirin.
Ciwan:yanî
çîrokê pîra Reşê xwen û xeyalin, ez bi van çîrokan mezin
bûme min diya xwe nedît pîra Reşê hem diya min e, hem jî
pîrka min e, û hem bavê min e, heya niha xewnê min bi wan
çîrokan rene, û bi wan re difirim, dibim lehng, pişta mezlûm
û rebena digrim.
Axtî:
zora min çûye kurê min, ez ne bi destê xweme ez bi şev û roj
razayî bim, nema xewnekê dikarim bibînim, heyfa zaroketiyê,
ku bi mirovan re namîne heta temenê meznayê.
Reşê:
wa min taştya te daniye.
Ciwan;
(li katijmêrê dinere)na dayê dikim biçim derenge (ciwan
diçe pirtûka xwe ji bîr dike) .
Reşê:Ciwanê
min te kitêba xwe ji bîr kir tê di vêde pêşeroja xwe bi bîne
kurê min (pirtûk didestê Reşêdeye) tê di vêde
şaşityên bapîrê xwe bi bîne tê di vêde bersiva em kine û
çilo gerek mirov bijî tê bibîne tê di vê kitêbêde bikaribe
PARASTINA GELEKÎ jî bi bîne kurê min.
Ciwan:
(destê xwe ber bi bavê xwe vedike).
Reşê:
belê û tê sedemên reşbînya bavê xwe jî têde bibîne(û bi
ken )tê reşaya pîra Reşê jî bibîne (destê xwe li
pişta ciwan dixîne) ji bîr meke dinya wek vê şanoya em
têde dilîzin çendî ku tu di rola xwe de jîr û serkeftîbe, wê
ewqasî xelk ji te re li çepka din, û yê tembel û ji hev
ketîbe, wê xelk ne tenê çepkan jêre lê nexin, wê bi çeplê
wî bigirin û ji şanoya dinyê tevî bavêjin.
dawî
8-2-2006
...................................
Veger
>>
tirej.net/com/org
