Yûsiv Ebdî
Mirina Xweş
Qîrên
wê li çar dîwarên wê oda reş û sar deng vedidan. Dayika wê
li ber serê wê rûniştibû û çend pîrekên gund jî li ber
lingan bûn; li çavên hevdû dinerîn, weke ku ji hev re bêjin:
“Keçê, ma çi zû wê Şîlan bibe xwedî zarok!? Keçê, hîna sala
wê û mêrê wê derbas ne bûye!”
Şîlanê jî, di nav vemirandina qîran de,
çavên xwe ên reş û kildayî li çar kinarên odê digerandin.
Dema ku çavên wê diketin çavên wan ên qerêj, gotinên Cengo
dihatin bîra wê: “Şîlana min, Heyfa çavên te ên reş û belek
bikevin hemberê van çavên li cîhanê? Ev pakbûn û dilovaniya
di çavên te de dihêlin mirov dilpîsî û çavneqenciyê ji bîr
bike.”
Di nava reşahiya odê re lêvên Şîlanê
bişkûrîn. Rûyê Cengo û civîna herdiwan li ser kaniyê li bîra
xwe anî, dema ku berfê li serê çiyê sipî dikir; ew çiyayê ku
gundê wan ji çar aliyan ve himbêz kiribû; ew berfa ku bayekî
nerm û tevizî bi ser wan de diweşand û hinarûkên rûyê Şîlanê
sor dikir.
Ji kûrahiya van bîranînan de axîneke ji
dil derket. Bi axînê re tîrêjên janeke dijwar hatin zikê wê;
pêre qîrek bê çare da û çavên wê ketin ser hev.
Di navbera xewê û şiyarbûnê de wê Cengo
bi şal û şapikên wî û tivenga li mil didît; çawa di berfê de
çûye xwar. Ax, Cengo, ax! Tu dizanî hezkirina min ji te re
ji wê berfa tu di nav de yî spîtir e. Canê min jî bendewarê
canê te ye wekî bendewariya te ji azadiyê re.
Di nav xewn û sawîrên Şîlanê de çend
pirtûk û pênûs xuya dibûn; dibistana wê li pêş çavan derbas
bû... dengê mamosteyên wê hat guhên wê: “Şîlanê, tu pir jîr
û şareza yî; şîreta me li te ku tu dev ji xwendinê bernedî
ta ku bigihî zanîngeh û xwendegehên bilind.” Lê mixabin
gotinên mamosteyan bin av bûn dema Cengoyê xwediyê xwendina
bilind destê xwe li deriyê dilê wê da.
Ji nav tariya xewnê dengek ji dûr... ji
dûr hate guhê Şîlanê: “Ma gelo, Cengo tu ji dibistanê
derxistî, yan hezkirna te jê re, yan dayik û bavê te, yan jî
xêzaniyê... yan jî dijmin ... yan mirovên cîhanê... yan jî
xwedê ?!! .”
Berî ku Şîlan bersiva wî dengî bide
janeke pir dijwar hate laş û canê wê. Herdû çavên xwe bel
kirin. Li ber çavan lêv û çavên Cengo çê dibûn, pê re
dipeyivîn; têkilî reşkên pîrekan û diya wê dibûn.
Deng û hêviyên pîrekan tevlî qîr û
fîxanên Şîlanê dibûn. Hemû tevlî ken û axîn û av û xwînê
dibûn. Deng bilind dibû, axîn û qêrîn pirtir dibûn. Pê re
her tişt rawesta û bê deng ma.
Dengekî tenê dihat... nazik û bê guneh bû...
dengekî gazî dikir, dikir nalîn, ji ber ku hatiye nav cîhana
gunehkaran. Şîlanê jî girnijîneke taybet derxiste ser lêvên
tenik û nazik, û jiyana şazdehsalî di bin herdû çavan de
veşart, dema mijankên xwe daxistin ser hev.
tirej.net/com
