Kevnetor

 

 

 

 

 

Resûl Milan
Serê min nedêşiya, min.....

 

Rojekê mêrikekî tezepêketî mala vî serpayîzê ji zozanê dadiket ber bi aranê û li ser kertaşê( li kurdistana îranê nêzikiya Qeleniyê) bi firarî danîbû ku barbirên wan westa xwe daînê û ew bi xwe jî hêsan bin û malxweyê malê dîna xwe dayê ku va destek siyarên giregir tên, bona ku xwe cem wan mezin bike rabû pêlgî wan çû û ew teglîfî mal kir û got:

-Giregirno derbas nebin ,keremkin werin mal û çayekê vexwin.

Siyar ku riya dûr hatibûn teglîfa wî erdê nexistin û hatin peya bûn û derbasî hundirê kon bûn û rûniştin û malxweyê malê silav û merhebetî û xêrhatin li wan kir û mêvan êpêcey rûniştin lê tu xeber ji çayê nebû.

Li aliyê malê gazî li malxweyê malê kirin û jêra gotin malava te mêvan teglîfî malê kiriye lê tu nizanî ku ŞEKIR û QEND li mal da tuneye, nika mêvanê pê çi çayê vexwon?

Mêrik ku teze hajî halê xwe bibû ji jinka xwe desmalek stand û li  serê  xwe girêda û hat li cem mêvana rûnişt û mêvanê belengaz ku çavên wan li rê bûn jê pirsîn:

-Heval te çima desmal li serê xwe girêdaye?

Malxweyê malê êdî şerm wêda  danî û got:

-Ez heyran serê ku neêşe meriv gerku benda lê girêde. li mala min da şekir tunebû û ez jî hajî halê malê nibûm û min dixwest xwe mezin bikim, lê berêda gotine:

-TENDUR PE BE GERM NABE.

tirej.com